Çocukluğum Üzerine..

Benim çocukluğum bir Haziran neşesi içinde geçti.

Milenyum çocuklarının özendiği benim yaşım ve çok daha eskilerin de özlediği bir çocukluk yaşadım.

  İlkbaharın gelmesiyle birlikte koyunlar ve inekler kuzular ne kadar hayvanımız varsa hepsini alıp yaylaya çıkarırdık. Gurbetten gelen arkadaşlarımın da benimle birlikte kuzu otlatması onların köye olan özlemine her zaman şaşırırdım. Hiç unutmam bir keresinde bir arkadaşım "senin yerinde olmak isterdim insan bu kırlarda temiz havada bu hayvanlarla bütün stresini atar rahatlar" demişti.Bende ona sadece gülmüştüm :) Sanırım o dönemlerde hayvanlarla uğraşmak biraz sinirlerimi yıpratmıştı.:)

 Şuan benimle o yaylaların havasını ne kadar soluyan arkadaşım tanıdığım varsa hepsi köy aşığı. Sanırım köy yaşamının son çocukları biz 90 lar nesili olduk. Bunu bilmek farkında olmak çok üzücü.

Bir kaç manzara fotoğrafına bakalım da gözümüz gönlümüz açılsın. Mesela bu fotoğrafta ki düz alanda şuan 60 yaşında olan babamlar top oynarlarmış bense çok piknik yaptım .Benim oğlum sadece o yoldan geçip gidecek ve onun çocuğu belki orayı hiç bilmeyecek.Belki de ben çocuklarımı kendim gibi memleket aşığı yetiştiremeyeceğim ve onlarda bilemeyecek buraları...

Gölova Yaylası

yayla yolundan Gölova

Ben işte bu harika manzaralarla hayatımı doya doya yaşayarak büyüdüm.İlk bahar geldiğinde kırlarda gezmekten asla korkmadan toprakta taptaze yeni çıkmış mantarları toplayarak , Mayıs ayı geldiğinde sarı çiçeklerin tozları elbiselerime bulaşarak dolaştım . Akşam olduğunda yaşlı teyzelerin anılarını dinleyerek büyüdüm.. Çocukluğumu çocuk gibi yaşadım .Sanırım oralardan geçen son haylaz bendim...

                                                    Has mantar bizzat bu sene topladım:)

Ve aslında özetlemek gerekirse şöyle..
Bir haziran neşesi içinde geçti çocukluğum. Mis gibi toprağın kokusuyla büyüdüm.Gün ağarırken çiğlenmiş çimenlerde islandı ayaklarım.Hiç şikayet etmedim.Sabahları hep aynı pencereden baktım manzaraya ama her defasında farklı bir bulut süslemişti masmavi göleti.Bizim oralarda tüm evler gölete bakar her sabah kalkanlar o manzaradan yudumlar...
  Ben küçük kız çocuğu takdım ayağıma içe basa basa eskimiş ayakkabılarımı, düştüm yollara ...
Bizim oralarda yaylalar dümdüz ova...Sapsarı düğün çiçeği açar.Ayaklarım çarptıkça misler gibi kekik , nane, yarpuz kokar ; içime çektikçe haz duyardım.
Belki kimine göre hayatımı yaşıyordum kimine göre ilkeldim.Ama ben hep yaşadıklarımı hafızamın bir köşesinde taşıdım. Üzüldüm betondan kulelerde büyümüş çocuklara..Kendilerini şanslı sanıp durdular...
Ben tam Anadolu da büyüdüm.Yürüdüğüm yollar ya toprak yada taştı.Yürüdükçe türküler söyledim durdum sesim derelerin yankılarına karıştı...
Memleket memleket gezdim fakat hiçbiri babamın Türküsünü annemin kokusunu tutmadı.Sonra bende büyüdüm ve hiç bir şey eskisi gibi olmadı...





                                                                     Münire2019