HERHANGİ BİR ZAMAN 2

BÖLÜM 2
Kapının yanında patlayacak gibi duran valize ilişti gözüm.Nasılsa kırışacaktı herşey ama yinede ütülenip düzenlice katlamıştı anam herşeyimi..Her ne kadar ayrı kalmak zor olacaksa da dayanacaktı.

Sahi acaba ben dayanabilecek miydim?Giderken hiç içim burkulmayacak mıydı? Bıraktığım anıları özlermiydim ki?

Tüm bunları düşünürken yatağımda mis gibi sabun kokuları arasında kafamı komple yorgana gömmüştüm. BEN ! Daha önce evden bu şehirden ayrılmaya cesaret edememişken bunun için üniversiteyi bile şehirde okumuşken şimdi başka bir ülkeye gidecektim.Üstelik ne için gittiğimi bile bilmiyorum.! Hayata yeniden başlamak.. Herşeyi unutmak! Kendim olmak veya kendimi bulmak!! İşte bu gerçek sebep...KENDİMİ BULMAK..
Tam olarak görünürde olgun fakat kendi hesaplaşmalarıyla boğuşan bir insandım.Tüm gereksiz arkadaşlıklarımdan arınmış hayatımı son bir buçuk yıldır minimalist seviyelerde yaşamaya başlamıştım.Olgun olduğumu düşünmüyordum fakat en azından çevrem öyle biliyordu.Lakin çocuk ruhlu falan da değildim...
Sabah delicesine çalan alarmın sesine uyanacağımı sanarken , mis kokulu iki el başımdan tutup saçlarımdan öperek uyandırmıştı."kahvaltın hazır oğlum". Her ne kadar üzgün ve isteksiz olsa da kendimi geliştireceğimi bana katacağı şeyler olduğu için yine de mutluydu ve gitmeme razıydı güzel kadın..Annem seni hep çok seveceğim...
Havaalanına aramadan geçip uçağın kalkmasını beklemeye başladım.İçimde heyecandan ziyade ürperti ve çekeceğim zorluklar vardı...


Bölüm sonu 
Devamı gelecek