Olmak İstediğim , Aslında Olan

        Bir ağaç olabilseydim, gövdesi upuzun bir çınar ağacı olabilmeyi isterdim.Böylece her yeri görebilir müthiş şehir manzaralarını izleyebilirdim.Gelen geçen insanları ,gölgemde top oynayan çocukları , hararetli sohbetlere tutuşmuş çiftleri,eskilerden bahseden yaşlıları,çaylarını alıp gelen sohbet edip dertleşen komşu kadınları hiç bıkmadan izler ve dinlerdim.
 Yahut karanlık ve hiçte korkunç olmayan sisli bir ormanda görkemli bir göknar ağacı olabilmeyi...Her dereden akan su sesleri kuşların cıvıltılarına karışırken ben böbürlenerek dallarımı sallardım.Etraftaki yaprakların hışırtısını,vahşi hayvanların seslerini dinlerdim.Ara sıra yağan yağmurla hafifçe esen rüzgarla dost olurdum.Belki o zaman böceklerden hiç korkmazdım..
    Bir vakit olabilseydim mesela? İmsak vakti olmak isterdim .Tertemiz iç açan henüz yaşanmamış bir günün ilk vakti..
Bir roman karakteri olabilseydim Raskolnikov olurdum belki.San Petersburg sokaklarını dolaşır akşam olduğunda gıcırdayan merdivenlerden beş parasız çıkardım odama.
Bir yapı olsaydım peki ? Süleymaniye mi olurdum yoksa Ayasofya mı? Belki Galata ...Buna bir türlü karar vermezdim sanırım...
Ama bir insan olsaydım yine kendim olurdum herhalde. Oturup düşündüğümde hiç bir şeyden pişman olmadan yaşamış belki küçük kız çocuğu,belki anne, belki sadece bir insan..